เมื่อปีก่อน ในวันเดียวกันนี้เป็นวันที่ฉันยังอยู่ที่เมืองไทย ครึ่งวันเช้าเป็นวันที่ฉันมีความสุข เป็นวันศุกร์ที่จะจัดเลี้ยงวันเกิดพี่จิ๊บพี่สาวที่น่ารักของฉัน ฉันไปทำงานอย่างร่าเริง คุยเล่นกับเพือน แต่ครึ่งวันหลัง ฉันเสียใจแต่ร้องไม่ออก เมื่อรู้ว่าตลอดเวลาที่คบกันแฟน(เก่า)ของฉันมีคนอื่นมาโดยตลอด ความลับต่าง ๆ ที่เขาสร้างขึ้นมา ฉันรู้สึกเหมือนว่าเราแทบไม่รู้จักกันเลย แต่ฉันต้องข่มอารมณ์ไม่ร้องไห้เพราะเรายังไม่ได้คุยกันจริงจังว่าจะทำอยางไร และฉันก็ไม่อยากให้งานพี่จิ๊บกร่อยไปเพราะเรื่องของเรา ในที่สุดเราก็เลิกกัน ก่อนวันครบรอบเป็นแฟนกันเพียงแค่ 10 วันเท่านั้น(วันที่ 23 ตุลา) ผ่านไปหนึ่งปีแล้ว เร็วเหมือนโกหก แผลในใจฉันก็เริ่มบรรเทา ตกสะเก็ดจากเวลา ระยะทาง ประสบการณ์ ความเข้มแข็ง และกำลังใจจากคนรอบข้างที่รักและจริงใจต่อฉัน

 

อย่างที่พี่จิ๊บสอน เราลืมอดีตไม่ได้ แต่เราเลือกที่จะจำได้ เขาเคยเป็นอีกครึ่งหนึ่งในชีวิตฉัน เขามาเติมเต็มชีวิตฉัน เป็นคนที่ฉันเฝ้ารอและได้เจอ แม้เราไม่ได้มีเวลาดีดีทุกวัน ทะเลาะกันบ้าง และเขาเป็นความรักและความทรงจำที่ดีที่สุดในชีวิตฉัน ฉันน่าขอบใจเขาด้วยซ้ำที่ครั้งหนึ่งฉันเคยมีความสุขเพียงใด และได้รักใครสักคนอย่างแท้จริง แม้ว่าสำหรับเขามันจะไม่มีความหมายอะไรเลยก็ตาม

 

วันนี้ฉันไปอ่านสเปซของเพื่อนรักคนหนึ่ง อ่านแล้วอยากร้องไห้อ่ะ

"เธอจะมีใครก็ได้
จะอยู่กับใครก็ได้
เพียงแต่... เวลาที่เรามีกันและกัน
เราต้องเป็นของกันและกัน

เท่านั้นเอง

บอกแล้ว ไง
ว่า รักของเราง่ายนิดเดียว"

นึกแล้วเหมือนตัวเองเมือ่ก่อน เป็นอะไรก็ได้ขอแค่เขายังอยู่ แต่วันนี้ รักของฉันเกิดขึ้นยากเสียแล้ว เพราะความเจ็บปวดนั้นมันสอนว่า หากไม่ระวัง จะต้องเจ็บซ้ำรอยเก่า

 

แต่อย่างน้อยที่สุดฉันทำสำเร็จแล้วที่พี่จิ๊บสอนว่า แม้เราจะเลิกกับคนที่รักไป แต่เราได้เพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตกลับคืนมา แน่นอนที่สุด เพราะเขาเป็นคนที่รู้จักฉันดีที่สุด รองจากแม่ พี่เอ เพื่อนรักของฉันที่โฮลี่เลยทีเดียว ฉันไม่โกรธ ไม่เกลียดไม่โทษตัวเองและเขาอีกแล้ว ได้แต่ภาวนาให้เขามีหนทางที่ดีดี ได้เจอคนที่ดีดี เพื่อชีวิตและอนาคตของเขา ฉันยังรักเขาเสมอ เพราะเราลืมอดีตไม่ได้ แต่เลือกทำปัจจุบันนี้ของฉันไม่ให้ไร้ค่าเหมือนเมื่อก่อนได้นี่นา ฉันยิ้มให้ตัวเองอีกครั้งกับความทรงจำเมื่อปีก่อน...