ลัลลา ลัลลา เรามาสิงคโปร์กันเถอะ

 

ก็มากันอีกแล้ว ตามคำเรียกร้องของมิตรรักแฟนเพลง การเดินทางครั้งใหม่ของสาวน้อยสวยใส ใจ(อ)บริสุทธิ์ 2 นาง อุ๊และเป้ ภารกิจคือไปเที่ยวดินแดนสิงโตทะเลแล้วเอาการเยี่ยมพี่ปุ๊กพี่สาวเป้บังหน้า 555 พูดเล่นนะค่ะ อุ๊เป็นห่วงพี่ปุ๊กเหมือนกันนะ แต่เท่าที่ดูแล้ว อาการดี หายห่วงแล้ว

 

หลังจากการตรจร่างกายที่ดิฉันยังนอยด์อยู่จนทุกวันนี้ผ่านไป ก็ได้เวลาสนุกแล้วสิ เราก็จูงมือเป้ไปสิงคโปร์กัน ด้วยสายการบืนสิงคโปร์ แอร์ไลน์อันหรูเลิศ แต่อาหารช้ำจิต แต่ที่เศร้ากว่าคือแค่วันแรกที่ไปถึงที่นั่น ดิฉันก็ใช้จ่ายไปกับการซื้อของตามใบสั่งของคุณเพื่อน ๆ และน้ำหอมสุดที่รักไปเกือบหมดตัว หมดตัวจริง ๆ ไม่อำ เหลือแค่ 25 เหรียญจาก ห้าร้อยกว่า แล้วอาหารที่นี่มื้อละไม่ต่ำกว่า 10 เหรียญเลย ลองคิดง่าย ๆ ดูนะ ฉันเหลืออีกกี่มื้อ แล้วยังจะค่ารถอีก เลยต้องแปลงร่างเป็นตัวดูดผสมเถาวัลย์เกาะไอ้เป้ไปเรื่อย แล้วมีหนี้บัตรเครดิตเป็นขอรางวัล 555 ดีนะเนี่ยที่ฉันมีเพื่อนเป็นนางฟ้า และมีพี่เพื่อนเป็นราชินี ไม่งั้นกรูตายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ขอย้ำ ตายจริง ๆ ต้องขอบพระคุณพี่ปุ๊กมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก แต่ความเนรคุณของกรูก็โผล่ออกมา คือเอาไข้หวัดไปแพร่ให้พี่เขา เขาก็เลย running nose all day all night ไงละแก เลี้ยง little crocodile เยี่ยงกรู พ่นไวรัสใส่เขาอีก แต่กรูขอสารภาพว่ากรูไม่ได้ตั้งใจจริงๆ แล้วกรูก็ไม่ได้เป็นหวัดด้วย กรูไม่มีไข้ ไม่ปวดหัว ไม่มีนำมูกเลย เลยไอเหมือนเป็นวัณโรค จริง ๆ นะ สาบานก็ได้ว่ากรูไม่ได้แพร่เชื้อจริง ๆ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ คุณพี่ขา หนูบริสุทธิ์ โดนนางปองฯ อ้วนใจร้ายใส่ความค้าท่านลูกขุนที่เคารพ

 

ความซวยต่อมาคือดิฉันไออย่างรุนแรง ตั้งแต่เข้าประเทศแล้ว ต้องกลั้นไอสุดฤทธิ์ เพราะกลัวว่าเขาจะหาว่าเป็นวัณโรค ซาร์ ฯลฯ ห้ามเข้าประเทศอารายเงี้ย พอเข้าไปได้ ก็เป็นที่รังเกียจของสังคม พอเริ่มต้นไอ ทุกคนเริ่มตีตัวออกห่าง ไม่เว้นเพื่อนที่น่ารักของดิฉันค้า กรูรักมึงจัง ไอ้ปองลำเย้ เสียงดิฉันก็นะ ไม่มีใครยอมคุยด้วยเลย เพราะแหบมาก คุยกะเขาไม่รู้เรื่อง ต้องใช้เป้เป็นล่ามตลอด ไม่น่าแซวเจ้เอมากเลย ตอนเขาเสียงแหบเนี้ย กรรมตามสนองเร็วมากกกกกกกกกกกกก

เหมือนกระเทยมาก พอกลับมาไทย ก็ลาป่วย 1 วีน พี่ที่ออฟฟิศถามคำแรกว่า "น้องอุ๊ไปโดนจับที่สิงคโปร์มาหรอ" คือว่ามีข่าวพอดีว่ามีกระเทยไทย โดนจับที่สิงคโปร์ 4 คนเพราะไม่รู้กฏหมายเขาว่าห้ามแต่งตัวเป็นหญิงที่นั่น กรูล่ะเซ็ง.......

เดินไปดู Merlion ก็ปิดซ่อมอีก  แม่ง ใครมาสิงคโปร์ไม่ได้ถายรูปกะ Merlion ถือว่ามาไม่ถึง ตกลงกรูมาถึงไหมเนี่ย เอาวะ เอาโปสการ์รูป Merlion มาแปะเป็นรูปคู่ก็ได้วะ เฮ้อ! มีอีก เอาให้หมด คือวันจันทร์ (วันที่สองที่ไป) เป้บอกว่าจะพาไปกินบักกุดเต่ของแท้ อร่อยที่สุดในโลก ตื่นแต่เช้าเลย นั่งรถไฟใต้ดินไปนานมาก ถึง 10 โมงครึ่ง ลงไปเดินอีก เดินไปเดินมา ย่านอู่ซ่อมรถ ทอดนอง อวดแรงงานต่างชาติ แม่งก็นะ แซวเรื่อย ไฮ เฮลโหล บ้ายบายกันใหญ่ มนุษย์สัมพันธ์น่ายกย่อง ปาไปบ่ายและ ก็ยังไม่ได้กิน หิวมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก สรุปร้านปิดวันจันทร์ กรูเดิยฟรี ต้องไปหาอย่างอื่นกินแถวนั้น ฟู้ดคอดก็ปิด อาหารอย่างเดียวที่มีคือ อาหารอิสลาม ข้าวแข็งกะไก่เผ็ด ๆ จืด ๆ และปลากระป๋องที่แย่ที่สุดในโลก ทรมานหว่ะ แม่งราคาก็นะ คนละ 9 เหรียญ คุ้มค่า คุ้มราคามากมายค่ะ วันรุ่งขึ้นอีเป้ไม่ลดความพยายามไปใหม่ คราวนี้ได้กินสมใจ กรูละ เข็ด .............. ต่อมา ไอ้เป้ตั้งฉายาเราว่า "อุ๊ผู้นำความทุกข์ยากไปทุกหย่อมหญ้า" กรูเหมือนจอมยุทธผู้น่าเกรงขามไหมอ่ะ ................ อยากรู้

 

เป็นหนี้ไอ้เป้ สิวก็ขึ้น ขาโตเพราะเดินมาก ตัวก็ดำเป็นปืด ๆ เป็นโรคร้ายแรง เป็นตัวเชื้อโรค และเป็นกระเทยย ววว่ามา จะให้ซวยอารายอีก

 

แต่ความซวยก็มีอารายดี ดีซ่อนอยู่นะ ได้รู้จักคำว่าเพื่อนมากขึ้นอีกเยอะเลย เป้ไม่เพียงดูแล พาไปทุกที่ที่มันว่าดี พาไปหาของอร่อยกิน ให้ยืมตัง แม้มันจะมีไม่มากก็ตาม วันสุดท้ายมันเหลือแค่ 250 เหรียญ แต่มันยังแบ่งมาให้ 135 เหรียญให้เราซื้อ MP3 ที่บ่นว่าอยากได้มานานแล้ว ช่วยต่อราคาจนคนขายกระเป๋าแซมโซไนท์แซวว่ามันท้อง เพราะใส่ชุดแซ้กโป่ง ๆ อ่ะ เห็นไหมเป้ กรูบอกแล้วว่ามึงมีความเป็นแม่สูง กรูรู้สึกได้..............

พี่มันก็น่ารัก เลี้ยงข้าว ให้ยากิน เหมือนเป็นพี่เออีกคน ขอบคุณจริง ๆ นะคะพี่ปุ๊ก ว่าแต่ว่าอาหารทะเลที่พี่เลี้ยงหนูอ่ะ หนูเลี้ยงคืนที่เมืองไทยแทนได้ป่ะ เอาแบบแถวนราธิวาสอารายเงี้ยนะ มากกว่าเนี้ย ต้องรอตอนเป็นแอร์ก่อนอ่ะ ตอนนี้สุดกำลัง.............. ส่วนค่ากล้องที่รูดการ์ดไป ขอเลือกโปรแบบผ่อนน้อย ระยะยาว ไม่มีดอกได้ป่าวอ่ะพี่ 555

 

และที่สำคัญวันจะกลับมีคนหน้าตาดี เป้การันตีว่าขบเผาะ น่ากินมากค่ะมาติดต่อให้อุ๊และเป้ไปเป็นนางแบบด้วย แบบว่า 555555555555555555555 เห็นไหม พวกมึงมีเพื่อนหน้าตาดี สำนึกบ้างไหมเนี่ย 555 แต่กรูลิมเอานามบัตรมาอวดอ่ะ ว่าไม่ได้โม้ จริง ๆ นะ จะกลับไปเอา ไอ้เป้ว่าพยายามไปหน่อย เลยได้แต่เล่าไม่มีหลักฐานหว่ะ แฮะ แฮะ

ว่าแต่กรูสงสัย เพราะกรูมากะไอ้เป้ เขาจะติดต่อไปโฆษณาอารายว่ะ มัมมี่ โปะโกะ หรือ โคโดโมะไม่เอานะแก๊ ฉันยังสวย ยังใส ไร้ยางอาย มันเสียชื่อเสียงนะแกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

 

 

 

ได้โอกาสมา Jazzzzzzzzzzzz เหอะ นอกสถานที่

จริง ๆ คือหาโอกาสมาเที่ยวทะเลให้เปรมจิตและฟังเพลงแจ๊สเบา ๆ ให้คลึ้มใจ

คราวนี้อุ๊แอนด์เดอะแก็งค์ มีทั้งหมด 4 สาวสวยรวมตัวกันเป็น Girly Bikini ประกอบด้วย ปองลำเย้(กิ๊บสู้) จองลำแยน(โน้นนี่) อองลำเย(กิ๊บเซ่อ) และท้ายสุดดิฉันเอง อองลำยุ๊(เบี้ยว) ไปผวนเอาเองนะจ้ะคุณ ๆ

งานนี้คราครำไปด้วยหญิงชายมากหน้าหลายตา ทำให้ดิฉันสนุกกะการละเลียดมองผู้ชายหน้าตาดีตามชายหาดเป็นอย่างมาก 555 ได้เจอทั้งเพื่อนเก่า เพื่อนใหม่มากมาย ตาล ภีร์ บิ๊ก อิ๋ง พราว มึณ กิ๊ก พี่พัด น้อง ๆ สโม พี่พี่ถาปัดที่เมตตาให้เต้นด้วย พี่ไหมทีหาที่พักแสนน่ารัก ติดชายทะเลให้

ไปกัน 2 วัน 1 คืน วันแรกของการเดินทาง เราก็แวะไปที่พระราชวังบ้านปืนที่เพชรบุรี เขาห้ามถ่ายรูป แต่คุณก็ยังได้เห็นรูปอยูดี อย่างนี้แหละเนอะที่เขาว่ายิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ 5555 เลววววววววววววววววว

ต่อมาก็ไปกินข้าวกันริมทะเล ชิว ชิว ที่ร้านปลาทู อาหารอร่อยดี เป็นครั้งแรกที่ได้กินไข่แมงดา

แล้วก็อ้วนกลมเข้าที่พัก ก่อนจะแจ๋นออกไปที่งานคอนเสิร์ตที่กรูโดยรุมประฌาม เพราะลืมเอากล้องถ่ายรูปไป

งานนี้ ได้เจอพี่คุนันทุกวันไป เพราะเฮียแกโทรมาถามตลอดว่าอยู่ไหน แต่ข้างกายเขาก็มีเสื่อ 4 ผืนและสาว ๆ อีก 3 คนตลอดเวเหมือนกัน แล้วจะโทรหากันทำไมวะเนี่ย

คืนแรกได้ดูทีโบน ไปเต้นในนำกับกลุ่มพี่ถาปัด มันส์ซะ 1 หญิง 30 ชาย หนุกดี มีคนเดินผ่านไปพูดด้วยว่า "วันนี้ผมเจอนางฟ้าเยอะจัง" 555 สวย ๆ ใส ๆ และก็ด้วยความหิวของสี่สาว Girly Berry เวอร์ชั่นพองตัวก็ดลให้เราไปกินข้าวต้มโฟนลิงค์ที่ หูยยยยยยยยย อร่อยเหาะ

แล้วก็กลับมาเมากันต่อที่โรงแรมของพี่พี่ที่ทำงานเปเป้ พี่เขาน่ารักกันทุกคน แล้ววีรกรรมของนางปองลำเย้ก็เริ่มขึ้นด้วยการเปิดวอดก้ารสแอปเปื้ลที่มันคุยนักคุยหนาผสมกับ shark cool bite มึงกรูของบอก ไม่กล้าแดกจริง ๆ แต่พอกิน กรูไม่วางเลยว่ะ แม่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงง อร่อยสาดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ต่อมา นางปองลำเย้คนเดิมก็ได้ฤกษ์นำไพ่ที่พวกเราปาดนำตาซื้อมาตั้ง 300 แหนะมึงมาเล่น ไหนจะสลาฟ, ป๊อกจองลำแยนจองหมด จองแพ้นะ แม่งคนอารายวะ ดวง(ไม่) ดีซะ

วันอาทิตย์อรุณเบิกฟ้า นกกาโบยบิน 4หญิงก็ออกลัลลาล้าร์ 6.00 น. ปลุกเพื่อนทุกคนใส่บิกินี่ไปเล่นนำกัน ได้รูปสวยมาอวดมากมาย แต่ที่แน่ ๆ กรูก้ได้รู้ตัวเองว่ากรูเกรงหน้าท้องจนเห็นไปถึงลำไสใหญ่เลยทีเดียว เป็นคนพูดที่มีจากพี่ไหม ส่วนเจ๊เอถ่ายรูปทุกอันต้องเอียงหน้าเกิน 60 องศาเพื่อปกปิดซีด 10,000 บาทของมัน เป้ มึงทำให้กรูนำลายไหล ไร้คำบรรยายห่ะ ส่วนอีแจนกรูเกลียดมึง มาอยู่ใกล้กรูทำไมเนี่ย กรูตกตำมากกกกกก แหนะ ว่าแล้วยังมายิ้มแป้นอีก อีสวย

แล้วก็กลับไปนอน ตื่นอีกทีเที่ยงครึ่ง แต่งตัวเก็บของมากินข้าวที่ร้านสบายชายทะเล ร้านข้างล่าง พี่ไหมมาหา แล้วไปวังมฤคทายวันกัน สวยมาก แต่ห้ามถ่ายรูปเช่นเดิม มีน้องที่เล่นดนตรีไทย ถามว่า พี่พี่ทานข้าวกับอารายค่ะ ทำไมสวยจัง ถามกรู 4 คน ตามองอีแจนคนเดียว ตกลงไงเนี่ย สรุปแล้ว กรูยังเกลียดแจนอยู่นะ 555

คืนสุดท้ายมันส์ซะ ไปตั้งแต่ทุ่มครึ่ง ดู doobadoo และต่อด้วย crescendo สุดที่รัก ไปเต้นในนำ สนุกมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ได้บรรยากาศแจ๊สริมนำเต็มที่มันต้องแบบนี้สิ มีหนุ่มมาของถ่ายรูปมากมาย แสบตามาก แฟลชเข้าตาถี่ถี่ 555 กระแดะหว่ะ

แล้วปองลำเย้ก็ขับรถกลับบ้านไปพร้อมความสาแก่ใจของอุ๊และเจ๊เอ ที่ทำให้ผู้ชาย 2 คนแทบบ้าตายได้ 555

งานหน้าต้องไปให้ได้นะแก เราไม่ทำให้คุณผิดหวัง 55555555555 Zaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

 

เฮ้อ ในที่สุดก็ได้ไปภูกระดึงสักที เขาว่ากันว่ามันเป็นตัวแทนของความรัก และการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ใครขึ้นไปถึงยอดแล้ว จากี่เคยเหนื่อยสุดตัว ก็จะหายเป็นปลิดทิ้ง เพราะความงามของธรรมชาติที่ไม่อาจหาได้จากความเจริญในเมืองหรือซื้อเอาตามห้างดัง

 

คราวนี้ ไปกะตั้ม 2 คน แต่ไปเจอพี่ที่ขึ้นรถไปด้วยกัน น่ารักมาก เอาเราสองคนกระเตงไปด้วย ซาบซึ้งนำใจมากพี่ มีพี่ชีพ พี่เนี้ยว พี่บอย น้องป่าน รวมกลุ่มกัน 6 คนพอดี

 

เริ่มต้นการเดินทางไปได้แค่ 500 เมตร ดิฉันก็แทบลงคลานคุกเข่า อยากกลับบ้านนอนแล้วอ่ะ ถึงซำแรก เข้าใจแล้วว่าทำไมชื่อนี้ "ซำแฮก" เพราะทุกคนขึ้นมาต้องหอบแฮก ๆ 555 และร้องเพลงต่อมา เรื่อย ๆ ว่า " อยู่บ้านดี ดีไม่ชอบ เ_อืกมาภู คราวนี้เสร็จละกรู" แต่กระนั่น ตั้มก็คอยดูแลเป็นอย่างดี จากที่เมื่อย 50% มารยาที่มีอยู่ก็บอกว่า ต้องเพื่มดีกรี เป็น 100% เต็มพิกัด โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย ตั้ม ดูแลด่วนนนนนนนนนนนนนนนนนนน 555555555555555555555555555 แรดป่ะหล่ะ

 

วันที่ 2 โหดสุด อันนี้ไม่ได้แกล้งแล้ว ป่วยจริงๆๆๆๆๆๆ ตื่นตี 5 ไปดูพระอาทิตย์ขึ้น ไป 3 กม กลับ 3 กม. มากินข้าวเช้า แล้วเดินทั่งวันอีก 22 โล วันนี้เก็บ RC และทากได้มากมายยยยยยย กรูอยากตาย ไม่ก็เอาขาไปฝากพาดคอตั้มไว้จริง ๆ เลยอ่ะหรือไม่ก็ตัดแบ่งก้นไว้ข้างทาง โห เหนื่อยมากกกกกกกกกกกกกกกกกก แต่ก็คุ้มค่าได้ดูพระอาทิตย์ตกดินด้วยกัน ได้เรียนรู้กันมากขึ้น ว่าตั้มจะไม่ทิ้งเราแม้ลำบาก แม้เราเป็นภาระ(ตัวโต) ก็ตาม ได้ดูช้างป่าด้วย เขาว่าเราโชคดีมาก เพราะการเห็นช้างป่าใกล้ ๆ หมายถึงคุณคงไม่มีโอกาสรอดได้ง่ายนัก

 

ท้ายที่สุด ซึ้งมาก ตั้มไปเช่ากีต้าร์มาร้องเพลงกล่อมให้ฟังก่อนนอน เขิลลลลมาก แต่ไม่แสดงออก 555 (เหมือนตั้มไง รักนะ แต่ไม่มีตังหรอก)

 

อุ๊ว่านะ ภูหน้าร้อนสวยกว่าหน้าหนาวนะ ดอกไม้และนำตกสวยกว่าแยะ คนก็น้อย ประทับใจ สาธุ ขออย่าให้เขาทำกระเช้าเลย ไม่งั้นคงมีขยะพบบนภูเยอะแยะอ่ะ น่าเสียดาย