เมื่อวานไปเล่นฟิตเนสกับพี่เอตามปกติ ระหว่างทางจากพารากอนกลับบ้านก็โดยสารรถไฟฟ้า ตั้งสี่ทุ่มกว่าแล้ว คนก็ยังเบียดเสียดยัดเยียดกันน่าดู นี่แหละหนาชีวิตคนเมือง "ใครว่าอยู่เมืองกรูงสบาย ถ้าเลือกได้อยากนอนกลางทุ่งดอกไม้ ฟังเสียงแม่น้ำสบายใจกว่า" แต่พูดก็พูดเถอะ ฉันก็ปากดีไปงั้นแหละ เอาเข้าจริงก็อยู่ได้ไม่นานหรอก เพราะความไม่คุ้นเคยนั่นเอง

กลับเข้าเรื่องก่อน คือระหว่างรอรถไฟฟ้า อุ๊กับเจ๊เอยืนรออยู่คิวหน้าสุดเลย กะว่าที่เล่นพิลาเต้มาเมื่อย ๆ กรูได้นั่งฉ่ำเลย ที่ไหนได้ พอรถใกล้เข้าชายชาลา นางฝูงกะเทยป่าที่ไหนไม่รู้มาแทรกแผ่นดิน และอากาศหายใจกันเต็ม แม่งหน้าไม่สวย แต่งตัวเสล่อแล้วยังมารยาททรามอีก หน้ามันหน้าเละแบบหลุมอุกาบาศเลยอ่ะ หนังหน้าเหมือนหนังคางคงโคตร พระเจ้าอย่าลงโทษดิฉันเยี่ยงนั้นเลย แล้วผู้หญิงสวย ๆ ใส ๆ เยี่ยงฉันจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปต่อกร มันได้ครอบครองเก้าอี้ไปอย่างน่าเสียดาย เฮ้อ ต่อมาเหล่าสาวบึ๊กทั้งหลายก็เม้าแต่เรื่องผู้ชาย จะกินคนนั้น ขย้ำคนนี้ ปี้ป่นกันไปหมด แต่ที่จะเล่าจริง ๆ คือ เพื่อน ๆ มันแซวนางแมวป่าตัวใหญ่สุดว่า ถ้าใครเอาแกนะ คงเพราะเมายากันยุงมา แต่หลังจากนั่น 5 นาทีมันก็ได้รับโทรศัพท์จากแฟนมันโทรมาจิกอยู่ได้ว่ามันไปไหนอยู่กับใคร ทำไมวันนี้ไม่กลับบ้าน เป็นห่วง อย่าค้างบ้านเพื่อนเลย มันก็รำคาญอารายทำนองนี้ วางสายไป 2-3 ที แฟนมันก็โทรจิกไม่หยุด มันก็ตะโกนด่าหยาบ ๆ บอกว่าอยู่กับเพื่อนขอเป็นส่วนตัวบ้าง เห็นแล้วได้แง่คิด 2 อย่างคือ

1. คนที่ได้รับความรักเนี่ยมักไม่ค่อยเห็นค่าเนอะ มารู้ค่าก็เมื่อใกล้เสียมันไปหรืออาจเพราะเสียไปแล้วก็ได้

หากเขาลองหันมองรอบตัวเห็นคนอื่น ๆ บ้างคงดีว่ามีคน ๆนี้อีกคนเนอะที่ไม่มีคนห่วงใยแบบนี้บ้าง

2. คือ กรูเรื่มหยิบกระจกมาส่องหน้าตัวเองว่าเด๋วนี้กรูหนังหน้าแย่กว่าคางคกอีกหรอวะ ทำไมนางคางคกมันยังมีคนห่วงใยกลัวใครมาทำให้มีอันเป็นไปได้ขนาดนี้แล้วกรูหล่ะ เฮ้อ เศร้า