คุณเคยนั่งมองคนนั้น คนนี้ แล้ว อนิจจังสังขารบ้างไหมว่า

ทำไมน้า ฉันไม่เกิดมาสวยเหมือนคนนั้น ขาเล็กเหมือนคนนี้ ถ้าฉันเป็นแบบนี้ แฟนต้องรักกรูแน่เลย

ถ้ากรูรวยแบบนั้น จะได้ทำแบบนั้นแบบนี้

แต่......................................

 

 

มันก็คงเป็นคำว่า "ถ้า" อยู่ดี If clause เนี่ยสร้างง่ายกว่ารูปแบบประโยคเนอะ มันทำให้คนเราเกิดความทะเยอทะยานยังไงไม่รุ้สิ

ชีวิตคนเรามันเลิกเกิดไม่ได้หนิเนอะ เราเลือกพ่อแม่ไม่ได้ เลือกเชื้อชาติ ผิวพรรณ หน้าตาไม่ได้ แต่เราเลือกที่จะดำเนินชีวิตของเราได้

ไม่ได้ใครมาเอาชีวิตและอนาคตไปจากเราได้ และไม่มีใครมีมากกว่า เพราะเราทุกคนเกิดมาก็มีเท่ากันคือหนึ่ง ต่อให้คุณรวยเป็นมหาเศรษฐี

ก็ซื้อชีวิตที่สองไม่ได้ หรือแม้แต่เวลาที่เหลืออยู่สักนาทีกับคนรัก หรือครอบครัว

ถ้าเช่นนั้น ก็อย่ามัวแต่นั่งมองดูคนอื่น ๆ อยู่เลย มาเริ่มต้นที่ตัวเองดีกว่า มาทำวันนี้ให้เป็นวันแรกของวันที่เหลืออยู่กันดีกว่า

ว่าไปแล้ว เรามัวแต่มองคนที่ดีกว่าเรา สวยกว่าเรา เก่งกว่าเรา มันก็ดีที่เราได้แรงบันดาลใจให้อยากดีกว่าทุกวันนี้ แต่ให้มันเป็นแค่แรงขับเคลื่อน

เท่านั้นนะ อย่าเอามาเป็นแรงอิจฉาเลยดีกว่า เพราะบางครั้งการแข่งบุญแข่งวาสนาก็ทำกันไม่ได้หรอก เกิดมาชาตินี้ ทำบุญมากหน่อยก็แล้วกัน

ชาติหน้าจะได้มีคนอิจฉาเราบ้าง 555 ทีใครทีมัน (คิดอย่างนี้เนี่ยสิ กรูเลยได้แค่นี้ ใจบาปหนาอยู่นะ)

 

 ความรักก็เหมือนกัน ไม่เคยมีครั้งไหนในชีวิตที่ทำให้กรูคิดว่าผิดตั้งแต่เกิดมาก่อนเลยอ่ะ

ทำไมน้า ทำดีเท่าไร เขาก็ไม่เห็น มีแต่เอาแต่ใจบ้างหล่ะ ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวบ้างหล่ะ พูดจาไม่รู้เรื่องบ้าง เอะ เราพูดกันคนละภาษาเหรอ

หรือว่าเธอรักฉันน้อยลงกันแน่ ความพยายามที่จะเข้าใจเลยลดลงไปเรื่อย ๆ จนหมดในที่สุด อาจเป็นอย่างที่เพื่อนสนิทฉันคนหนึ่งบอกว่า

ฉันจะหวังอารายจากคนที่ไม่รักเรา คนที่ไม่ได้เป็นของเราอีกแล้ว .... แค่ได้ยินก็น้ำตาจะไหลเนอะ อย่างว่าและ ไม่มีอารายเป็นของเราโดยถาวร

ตายไปก็เหลือแต่ตัว เถ้าถ่าน ถ้างั้นมาทำวันทุกวันของเราให้สนุกสุด ๆ เพื่อให้เมื่อวันที่ฉันไม่อยู่ในโลกนี้แล้ว มองย้อนกลับมาฉันจะไม่มีคำว่า "ถ้า" อีกดีกว่า