| Ubonrat 的个人资料Audi's space to share*o*照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
11月14日 Season changeช่วงนี้ไม่รู้เป็นไร เหมือนช่วงขาลงของคนรักทุกคู่ หรือจะว่าไปแล้วมันทำให้เห็นสัจธรรมว่าไม่มีความรักของใครคนไหนที่จะดีไปซะทุกวันได้หรอก
มันต้องมีอุปสรรค ความไม่เข้าใจให้ได้เรียนรู้และปรับตัวเข้าหากันต่างหาก แต่อย่างบางคู่หรือคู่เราเองก็เหมือนกันที่อาจจะมาถึงวันหมดอายุกันได้
เพิ่งรู้เหมือนกันว่าความรักก็มีวันหมดอายุกับเขาด้วย และรักก็ออกแบบไม่ได้เสียด้วย ว่าจะให้เป็นไปอย่างไร เพราะเป็นเรื่องของคนสองคนที่ต้องสร้าง
หรือออกแบบไปพร้อม ๆ กัน หากคนหนึ่งคนใดเหนื่อยเกินกว่าจะสานต่อหรืออยากไปออกแบบร่วมกับคนอื่นแล้ว มันก็กลายเป็นตึกร้างอยู่ดี เหมือนเช่นเรื่องของเรานี่แหละ
มาย้อนอดีตกันดีกว่า...
รักครั้งแรก ป๊อปปี้เลิฟของเรา เกิดขึ้นตอนเรียนปี 1 เทอม 2 คือเราเป็นเพื่อนกัน ขอใช้นามสมมุติว่า "เอ" ละกัน (ตอนนี้คุณรู้สึกเหมือนกำลังอ่านพอกเก็ตบุ๊คป่าวอ่ะ อือิ)
เพื่อนสนิทเราบอกว่าเขาน่ารัก มีน้ำใจ เราก็เลยลองไปขอยืมยางลบดู แม่งไม่เห็นเป็นอย่างว่า กระด้างมาก ไม่น่ารักเล้ย เราเลยแนะเพื่อนไปว่า เพื่อนเขาน่ารักกว่าอีก ผลสรุป
คือเราเป็นแฟนกะเขา ส่วนเพื่อนเราก็เป็นแฟนกะเพื่อนเขา 555 สรุปแล้ว เขาน่ารักกว่าเพื่อนหลายขุมจริงๆ 555 ฉันได้เพชรเม็ดงามมาทีเดียว เขาน่ารักอย่างไรหน่ะหรอ
มันเป็นแบบบริสุทธิ์มาก ๆ เลย คือเขาจะโทรหาเราทุกวัน วันละ 5 ครั้ง คือ เช้า ก่อนเที่ยง บ่าย 2 5 โมง และ 2 ทุ่ม เป็นแบบนี้ทุกวันหยุด เพื่อแค่ถามประโยคบ้าน ๆ ว่า อยู่ที่ไหน
ทำอะไรอยู่ และก็คิดถึงนะ เป็นอย่างนี้ทุกครั้งที่โทรหา น่ารักไหมล่ะ ส่วนวันเรียน เราจะไปถึงห้องเรียน 7 โมงทุกวันเพื่อทำการบ้าน เขาหน่ะหรอ ไม่ทำหรอกการบ้านแต่ไปนั่นเฝ้า
เราหน้าห้องทุกวัน แล้วก็ตะโกนคุยกัน เพราะตอนนั่นเราเด็กมากเหมือนกัน คิดว่าแค่กอดกันก็ท้องได้คิดดูดิ เลยไม่กล้าอยู่ใกล้เขาเลย การใกล้ชิดกันที่สุดของเราคือตอนที่เขา
จูงมือเราข้ามถนนที่หน้าเวิล์ดเทรด นั่นเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เราจับมือ เป็นไงล่ะ คุณเริ่มหลงรักคุณเอในความเป็นสุภาพบุรุษแล้วสิ นั่นแหละคือเหตุผลที่หลังจากเราเลิกกัน ฉันไม่มองใครอีกเลย รอแต่เขาอยู่ประมาณ 5 ปี เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเสมอ เจอกันบ้าง เดือนหรือสองเดือนครั้ง จนกระทั่งเขาไปคบคนอื่นที่ใช่ เพื่อนฉันโทรมาบอก ฉันร้องไห้กลางตลาดเลยอ่ะ ไม่อายผู้คน เศร้ามะ แต่ไม่โกรธนะ ไม่รู้ทำไม อาจเป็นเพราะหลังจากนั่นสองสัปดาห์เราไปตรอกข้าวสารกัน ฉันเห็นเขาโทรหาแฟนเขาทุกครึ่งชั่วโมงและทุกครั้งที่คุยกันเขาก็ยิ้มเสียจนหน้าบาน มันทำให้ฉันคิดว่า ถ้าเขาอยู่กับฉัน ฉันอาจไม่สามารถทำให้เขามีความสุขได้เท่านี้ ความรักที่แท้จริงอาจไม่ได้อยู่ที่การเป็นแฟนกันเสมอไป ความเป็นเพื่อนก็เป็นความรักอีกแบบที่ยืนยาวกว่ามาก
อันนี้ไม่เรียกว่ารัก แต่ฉันดันใช้คำว่าแฟนด้วย "บี" หน้าตาดี จบจากอัสสัม บางรัก ตอนที่เราคบกันเขาเรียนนานาชาติจักรวาลที่โคราช เป็นนักแต่งและแข่งรถ เป็นลูกชายนายทหารระดับนายพลที่คุมภาคอีสานทั้งหมด เห็นไหมว่าเขาหน่ะ สุดยอดเท่ห์เลยเนอะ แต่นั่นไม่ใช่สาเหตุที่ฉันคบเขานะ แต่เป็นเพราะฉันบอกให้เป็นเพื่อนแล้วเขาบอกว่าไม่เอาไม่เป็นเพื่อน แล้วฉันกลัวเสียเขาไป ความคิดโง่ ๆ อีกแล้ว เราเลยคบกัน เขาขับรถมาหาฉันทุกอาทิตย์ คุยกันเรื่อยเปื่อย เขาพาฉันไปบ้านเจอแม่เขาด้วย (แต่ฉันก็เอาพี่ไปด้วยเพราะไม่ไว้ใจมันเท่าไร) กระนั่น มันยังไม่มีความเกรงใจอีก มือปลาหมึกมากกกกกกกกกกกก โคตรเกลียดเลย พยายามหาทางเลิกโดยเร็วที่สุด รวมเวลาคบกันได้ 1 เดือน โล่งใจ หลังจากนั้น ฉันได้เรียนรู้ว่าฉันไม่ได้ต้องการผู้ชายที่ดีพร้อม แต่คนที่ฉันตามหาคือคนที่เป็นสุภาพบุรุษ คนที่อบอุ่นเมื่อยามอยู่ใกล้ และพร้อมจะอยู่เคียงข้างฉันตลอดไปต่างหาก
คนนี้ก็ไม่ใช่แฟนและก็ไม่ได้รักแบบคนรักนะ "ซี" เขาดีมากกกกกกกกกกก ครอบครัวฉันรักเขามาก ส่วนฉันหน่ะ รักเขาแบบพี่ชายมากกว่า อาจเพราะอายุเราต่างกันมาก เขาดูแล เอาใจใส่ อบอุ่นใจเมื่ออยู่ใกล้ เขามักจะตื่นสายเสมอ ส่วนฉันที่ไปทำงานพร้อมคุณพ่อต้องถึงที่ทำงาน7โมงทุกวัน เขาก็น่ารัก ไปอยู่เป็นเพื่อนทุกเช้า พร้อมช็อกโกแลตที่ฉันชอบให้บนโต๊ะทุกวัน น่ารักไหมหล่ะ นั่นยังไม่หมด บ้านเขาอยู่นนทบุรี บ้านฉันอยู่สมุทรปราการ เขาส่งกลับบ้านทุกวันจนใคร ๆ แซวว่เขาขับรถท่อง 3 จังหวัดทุกวัน เขาตีกลองชุดเหมือนพ่อฉันเลย เขาหวังว่าสักวันจะได้ออกเทป ฉันก็ยังภาวนาจะได้เห็นเขาทำความฝันให้เป็นจริงจนทุกวันนี้ เขาโรแมนติคด้วยนะ เขาให้เพลง Better man ของ Robbie Williams กับฉัน ทำให้ฉันยังคงหลงรักเพลงนี้ทุกครั้งที่ได้ฟัง ในวันวาเลนไทน์ เขาให้สร้อยทองคำขาวพร้อมจี้เพชรรูปหัวใจกับฉัน และขอฉันเป็นแฟน รู้ไหมฉันตอบเขาว่าอย่างไร เป็นอย่างนี้หน่ะดีแล้ว ไม่ผูกมัดกัน ถ้าใครเจอคนที่ดีกว่าก็จะได้ไม่ลำบากใจ เพราะฉันคงไม่สามารถจริงจังหรือแต่งานกับใครได้ตอนอายุ 19 ปีหรอกนะ ฉันยังมีสิ่งที่อยากทำ ความฝันที่ต้องตามหาอีกมาก (ตอนนั้นแนเครียดมาก เพราะเห็นว่าเขาเริ่มจะมองหาเรือนหอ ถ้าฉันไม่ตัดไฟแต่ต้นลม เราอาจเสียใจกันภายหลัง) อีกไม่กี่เดือนต่อมา ฉันก็ไปเรียนต่อ เราเริ่มห่างกัน เขาก็เหมือนว่าจะมีคนใหม่ เราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย ... คนเรานี้ก็แปลกนะ มีคนดีดีทำไมไม่รัก ... ฉันนี่แหละ ตัวอย่าง
ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอีก 4 ปี มีคนมากิ๊กมากั๊กมากมาย ตั้งแต่เพื่อนร่วมรุ่น ทอม รุ่นพี่ รุ่นน้อง ไปจนถึงเดือนคณะดุริยางค์ที่ทั้งร้องเพลง เล่นเปียโน เนกีต้าร์ให้ฟัง จนเพื่อน ๆ น้อง ๆ อิจฉากันทั้งคณะ หรือหนุ่มเซอคณะจิดกำที่เพิ่งมารู้ว่าดังมากกกกกกกก เยอะจริง ๆ นะ ไม่ได้โม้ จนเพื่อนสนิทฉัน "พิก" แซวว่าอุ๊แกมีคนจีบเยอะ แต่ต้องเน้นคุณภาพนะไม่ใช่ปริมาณ 555 ฉันก็ยังไม่ตกลงปลงใจเสียที มาถึงตอนนี้ คุณคงอยากอ๊วกเนอะ ฉันพูดเหมือนสวยเลือกได้ แต่ก็ป่าวนะ ไม่ได้สวยมาก หุ่นก็ไม่ดี ขาก็โต ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันนะ อาจเป็นเพราะคุยสนุก ชอบแต่งตัวมั้ง เลยดูน่าสนใจ
จนชีวิตมาพบกับความสูญเสียครั้งใหญ่ในชีวิต คือคุณพ่อเสีย ฉันเริ่มเหมือนเรือไร้เข็มทิศชี้ทาง ขาดความอบอุ่นอย่างแรง คุยกับพ่อทุกคืนก่อนนอนว่าอยากให้พ่อส่งใครที่พ่อเห็นว่าดีมาให้หน่อย ฉันต้องการความรัก การเอาใจใส่เหมือนอย่างที่พ่อเคยให้ ฉันก็ได้เจอเขาไม่กี่สัปดาห์ต่อมาหลังจากกลับมาจากอเมรืกา "ดี" เขาเหมือนเจ้าชายในชุดขาว หล่อ สุภาพ น่าค้นหา น่าอยู่ใกล้ เราเจอกันในงานของมหาลัย เหมือนละครน้ำเน่าเลยอ่ะ ฉันเป็นพิธีกร ส่วนเขาพายเรือให้ฉันนั่ง ฉันรู้สึกเหมือน Love at first sight เราไม่มีโอกาสรู้จักกันในวันแรกที่เจอกัน แต่ต่อมาอีก 10 วัน ฟ้าก็เป็นใจ อิอิ ก็คุยกันเรื่อยมาจนเป็นแฟนกันในที่สุด เขาเหมือนพ่ออุ๊มากนะ แม่ก็บอก สุภาพแต่ปากห__ แบบชอบแซวไง น่ารักดี ทำให้คนอื่นหัวเราะได้ แต่บางครั้งก็ชอบฟัง เพราะอุ๊ชอบพูดไง เลยอยากให้มีคนฟังอ่ะ เขาทำให้อุ๊รู้สึกอยากอยู่กับเขาตลอดไป อบอุ่นเมื่ออยู่ใกล้ เราทำหลายอย่างด้วยกันตลอดเวลา 1 ปีที่คบกัน เพื่อนอุ๊ว่าอุ๊คบเขาเพราะเขาหล่อ แต่อุ๊ว่าไม่ใช่ทั้งหมด เพราะอุ๊จับมือเขาแล้วอุ่นเหมือนตอนจับมือพ่อต่างหาก
คนที่พร้อมจะอยู่กับฉันทุกสัปดาห์ที่กาญจน์ หากฉันต้องไปทำงานกับท่านมุ้ย
คนที่โดนทำโทษ โดนกัก เพราะแอบคุยโทรศัพท์หาฉัน
คนที่ยืนตากฝนรอฉัน 2 ชม.ในชุดขาวใหญ่
คนที่นอนกุมมือฉันตลอดทั้งคืน แม้เขาจะนอนที่พื้นและฉันนอนบนเตียงที่พัทยา
คนที่ไม่ห่วงตัวเอง ช่วยชีวิตฉันที่ปาย
คนที่ขับมอไซด์หน้าดำมารับฉันที่สีลมเสมอ ๆ
คนที่ซักถุงเท้า นวดเท้า อุ้มฉัน ดูแล ถือกระเป๋าทุกใบให้ฉันเมื่อเราไปภูกระดึงด้วยกัน
คนที่ไปนครปฐมเพื่อแสดงความยินดีและโกลกผมให้ฉันเกือบทั้งคืน
คนที่อดค่าขนมทั้งเดือนเพื่อซื้อดอกไม้ช่อใหญ่ให้ฉัน
คนที่ร้องเพลงกล่อมฉันนอนทุกคืน
คนที่สัญญาว่าเขาจะไม่มีวันทิ้งฉัน
เขาไปอยู่ที่ไหนแล้ว ...
ตอนนี้ ชีวิตฉันเหลือแค่...
คนอีกคนที่ไม่จริงใจ
คนที่พยายามผลักไสให้ฉันไปเจอคนใหม่ที่ดีกว่า
คนที่พูดว่าเขาจริงใจแต่ไม่จริงจัง
คนที่เย็นชาและไม่รักกันอีกแล้ว
คนที่ขอให้เราเป็นเพื่อนสนิทกัน เพื่อเขาจะได้ดูแลฉันตลอดไปได้ โดยไม่สูญเสียอิสรภาพในการที่จะคบคนอื่น
คนที่พร่ำสอนให้ฉันรักให้เป็น ด้วยการรักด้วยสมอง แบ่งครึ่งใจไว้รักตัวเอง
มันน่าดีใจไหมที่จู่ ๆ เราก็ได้เพื่อนสนิทเพิ่มมาอีกคน
มันทำให้คิดได้ว่าไม่มีอารายในโลกที่จีรังไปตลอดได้หรอก แล้วก็ไม่มีรักของใครคนไหนที่จะดีทุกวัน นึกถึงเพลงนี้เลยอ่ะ
หมุนเวียนกันไป สัจธรรมก็คือเปลี่ยนไป ไม่เห็นมีใครไม่เป็นเหมือนอย่างนั่น เนิ่นนานก็กลาย
เพราะโลกใบนี้ แม้จริงก็ยังหมุน จากร้อนไปเป็นเหน็บหนาว เหมือนกับความรักคงไม่มียืนยาว นานไปเขาก็เปลี่ยน
เราที่เจ็บ เจ็ยที่ยังรักไม่เปลี่ยน ...
ฉันได้เรียนรู้การสูญเสียอีกครั้ง ฉันรู้สึกเจ็บเหมือนตอนสูญเสียพ่อ เพื่อนฉันก็ว่าว่ามันไม่เหมือนกันเลย เพราะเขาไม่ได้ดี เทียบไม่ได้กับพ่อเลย
แต่ฉันไม่รู้หรอก รุ้แค่รัก ไม่อยากสูญเสีย เจ็บปวด เพราะอะไรหน่ะหรอ เพราะฉันนั่นแหละที่เอาชีวิตตัวเองไปผูกกับเขามากเกินไป ฉันเคยบอก
เขาว่าฉันเหมือนต้นไม้ หยั่งรากกะใครก็จะอยู่ตรงนั้นตลอดไป เพราะฉะนั้นขอให้เขาช่วยรดน้ำพรวนดินด้วย เพราะไม่งั้นฉันก็คงตายไปช้า ๆ
เหมือนตอนนี้แหละ
เฮ้อ มันทำให้ฉันเข้าใจความแตกต่างระหว่างรักแบบเด็ก ๆ กับรักแบบผูกพันมากขึ้น เพราะสมัยก่อนกับเอ ฉันเสียใจที่เขารักคนอื่นแล้วก็จริง
แต่ยินดีด้วยที่เขาได้เจอสิ่งที่ดีกว่า เป็นเพื่อนกันได้ แต่กับรักครั้งนี้ ทำไมฉันทำแบบนั้นไม่ได้เลย ฉันยังเว้าวอนเฝ้ารอให้เขากลับมา และพร้อม
จะทำทุกอย่าง ร้ายอย่งที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพื่อให้เขากลับมา แต่ท้ายที่สุดฉันก็รู้ดีว่า รักออกแบบไม่ได้ และไม่มีใครสามารถบังคับใจใครให้มา
รักเราได้หรอก ฉันแค่หวังว่า ฉันคนเดืมที่เข้มแข็ง มองโลกในแง่ดีจะกลับมาไวไว แล้วความคิดแค้นเจ็บช้ำนี้จะซึมหายไปได้เสียที ฉันอยากให้
ชีวิตเราสองคนเป็นเส้นขนานกันไปเรื่อยๆ แม้อาจจะไม่มาบรรจบกันอีก แต่ก็ยังมีกันและกันแม้ในฐานะเพื่อนสนิทก็ตามที เพราะแค่ฟ้าและพรหมลิขิต
ให้เราได้มาเจอกันก็ดีเท่าไรแล้ว อย่างที่เพื่อนฉันอีกคนเคยบอกให้ฟังว่า เขารักผู้ชายคนนึงที่กำลังจะแต่งงานและไม่มีวันที่จะมาจริงจังกับมัน แต่มันก็
ยังเลือกที่จะรักเขาต่อไป เพราะอะไรหน่ะหรอ เพราะมันว่า ขอให้ได้รัก ได้มีความสุขกับคนรักสักครั้งในชีวิตแม้เป็นเพียงเวลาอันสั้นก็ยังดีกว่า คนที่ไม่
เคยได้เรียนรู้เลยสักครั้งในชีวิตว่ารักแท้มันเป็นอย่างไร คนแบบไหนที่น่าเสียใจกว่ากัน ... ฉันเริ่มมองโลกในแง่ดีบ้างแล้วใช่ไหม? ฉันเริ่มไม่โกรธ
เขาแล้วหล่ะ ...
มาถึงตอนนี้ คุณคงอยากรู้แล้วสิว่ารักครั้งใหม่ของฉันจะเป็นอย่างไร 555 เสียใจด้วย ยังไม่มีค่ะ โสดสนิท ... แต่ก็มีคนดีดีมาชอบนะ ทำไมยังไม่
ตกลงปลงใจหรอ เพราะว่าฉันเข็ดหน่ะสิ แล้วก็อย่างที่บอกฉันหยั่งรากไปแล้ว กว่าจะถอนมันออกมาได้คงต้องใช้เวลา ไม่อยากใช้ใครมาแทนใคร เพราะ
คนเป็นสิ่งเดียวในโลกที่ไม่มีวันเหมือนกันได้เลย และข้อสุดท้ายที่สำคัญที่สุดคือฉันไม่สามารถทำตามสิ่งที่เขาคนนั้นสอนได้ว่าให้ใช้สมองรักใคร
เพราะมันใจดำและแห้งแล้งเกินไป ฉันไม่อยากให้ใครต้องมาเป็นเหมือนฉันในทุกวันนี้ก็เท่านั้นเอง ...
ไว้ความสัมพันธ์ใหม่ ๆ ใด ๆ เกิดขึ้นจะมาเล่าให้ฟังนะค่ะ ... ไปแล้วดีกว่า เหอะ เหอะ
评论 (2)
引用通告此日志的引用通告 URL 是： http://audi113.spaces.live.com/blog/cns!97C0BCA42220A96C!345.trak 引用此项的网络日志
|
|
|
