| Ubonrat's profileAudi's space to share*o*PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
November 22 คิดถึงคนบนฟ้าใกล้ถึงวันเกิดแล้ว แต่ปีนี้ไม่เหมือนปีก่อน ๆ เลย ฉันไม่มีรายการของขวัญที่อยากได้ ทุกอย่างดำเนินอย่างช้า ๆ ทั้งที่ที่ฉันกำลังเรื่มงานใหม่
แต่ฉันไม่ตื่นเต้นเลย เรื่อย ๆ เปื่อย ๆ
เมื่ออาทิตย์ก่อน ไปเจอแหวนของพ่อที่พ่อใส่ประจำ อุ๊เอามาใส่แล้วรู้สักเหมือนมีพ่ออยู่ด้วย อุ๊จะติ๊ต่างเอาว่าเป็นของขวัญวันเกิดจากพ่อนะค่ะ
หืมมม แล้วก็นึกถึงพ่อขึ้นมา วันที่ 5 เดือนหน้าก็วันพ่อ และวันอาทิตย์แรกของเดือนธันวาคมทุกปีก็เป็นวันเสกสุสานที่พ่อถูกฝังอยู่ เพราะฉะนั้น
วันเกิดของฉันก็เป็นเหมือนสัญญาณเตือนวันอีกสองวันนี้ใกล้เข้ามาอีกหนแล้ว ... พ่อเป็นเหมือน Idol ของเราเลยนะ เหมือนแม็กไกเวอร์ ทำได้
ทุกสิ่งอย่าง ไม่ว่าจะซ่อม ประดิษฐ์ของเล่นให้พี่เอกับเราหรือของใช้ในบ้านเสมอ พ่อชอบตีกลองชุด เป็นหนุ่มหล่อประจำจังหวัดเลยนะ หล่อจนเรา
ก็เคยหลงรักเลยทีเดียว ถึงแม้พ่อจะเจ้าชู้โคตร แต่ตอนที่มาชอบแม่นะ พ่อก็ไม่หยาบกระด้างและมีรักที่จริงใจนะ พ่อโรแมนติคสุด ๆ เลย บ้านแม่เรา
เป็นบ้านสวนอยู่ตรงบางนา-ตราด กม. 8 สมัยก่อนรถประจำทางจะหมดตอน 2 ทุ่ม แต่ด้วยความที่พ่ออยากอยู่ทานข้าวกับแม่และครอบครัวแม่นาน ๆ
พ่อยอมเดิน 8 กิโลทุกวีนโดยไม่บ่นเลย จนแม่ใจอ่อน แถมนะ แม่บอกว่าจะไม่แต่งงานกับคนนอกศาสนา พ่อก็ยอมไปเรียนคำสอนและเปลี่ยนศาสนา
เป็นคริสตศาสนิกชนเต็มตัว ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อน พ่อเราเป็นนักเลงพระเลยนะ เลี้ยงกุมารทองด้วยอ่ะ น่ารักไหมหล่ะ คนเล่นของ..... 555
พ่อสอนอารายฉันหลายอย่าง ฉันร่างกายอ่อนแอมาแต่เด็ก ใจเสาะด้วย พ่อก็สอนว่าถ้าลูกออกแรงมากไม่ได้ ก็ให้ออกความคิดให้มากแทน
พ่อสอนเรื่องการใช้จ่ายขอฉันด้วย ฉันมือเติบมาแต่เด็ก ไม่ค่อยมีเงินเก็บเท่าไร พ่อก็สอนว่าถ้าประหยัดไม่ได้ ก็ต้องหาให้ได้มากขึ้นแทน
พ่อเป็นมะเร็งปอดขั้นที่ 3 ตั้งแต่ 6 ปีที่แล้ว ปาฏิหารย์มากที่พ่อยังอยู่กับพวกเราถึงขนาดนี้ได้ แต่การรักษาก็ใช้เงินไม่น้อย พูดตามจริงคือเกือบทั้งหมดที่
เรามี พอมาตรวจว่าพ่อเป็นอีกครั้ง พ่อจึงไม่อยากรับการรักษาเท่าไร พ่อคงคิดว่ารักษาอีกก็หมดอีก เอาเก็บไว้ให้พวกเราดีกว่า นั่นคือการเสียสละของพ่อ
ส่วนตัวอุ๊เองก็หาทางไปเมกาเพื่อทำงานให้มาก จะได้เอาเงินมารักษาพ่อ วันที่จะเดินทางไปเมกาอุ๊ไปหาพ่อที่ห้องถามว่าถ้าพ่อไม่ให้ไป อุ๊ไม่ไปก็ได้ อยู่กับพ่อ
แต่พ่อสัญญาว่าพ่อจะรออุ๊กลับมา พ่ออยากให้ไป อุ๊กอดพ่อ จูบพ่อ แต่ไม่คิดว่านี่จะเป็นการจูบลาและการพบกันครั้งสุดท้ายของเรา อุ๊โทรกลับมาบ้าน พ่อไม่
เคยรับสายเลย แม่บอกว่าพ่อสบายดี แต่หลับอยู่ แต่ที่จริงคืออาการพ่อไม่ดีเท่าไร แต่ไม่อยากให้อุ๊เป็นห่วง พ่อกลัวจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่ถ้าเราได้คุยกัน จนพ่อ
จากไป อุ๊เป็นคนสุดท้ายที่รู้เรื่อง แม่ไม่อยากบอกเพราะพ่อสั่งไว้ จึงเก็บข่าวไว้จนใกล้วันฝังอุ๊จึงได้รู้ขณะที่ทำงานกะดึกอยู่ประมาณตี 2 และต้องตัดสินใจว่า
จะมาเมื่องไทยเลยไหมในคืนนั่น มันค่อนข้างยากที่ต้องเลื่อนตั๋วเครื่องบินกระทันหัน ลาออกจากงาน และกลับเมื่องไทยทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้ work permit มัน
อาจทำให้เรากลายเป็นแรงงานเถื่อน และการกลับมาก็ไม่ได้ทำให้เราดีขึ้นเลย เพราะมาได้ดูว่าพ่อถูกฝังอย่างไร ได้เห็นแค่ร่างที่ไร้วิญญาณเท่านั้น ถ้าหากการ
กลับมานี้จะได้ดูใจพ่อเป็นครั้งสุดท้าย อุ๊จะไม่ลังเลเลยแต่นี่มันไม่ทำอารายให้ดีขึ้น อุ๊เองที่เจ็บมาก มันทรมานนะที่ได้รู้ว่าความพยายามที่จะทำงานหาเงินได้มาก ๆ
เพื่อมารักษาพ่อก็สูญเปล่า เขาไม่อยู่แล้ว เงินที่ได้มาไม่ช่วยอะไร ความเสียใจคือทำไมเราไม่ได้อยู่กับพ่อ ดูแลพ่อจนวาระสุดท้ายของท่าน คนเรามีทางเลือกได้
เท่าไร เพื่อนบางคนที่มหาลัยบอกว่า ถ้ามันเป็นเรามันจะกลับทันทีแต่ที่อุ๊ไม่กลับเพราะอยากได้เงินมาก ๆ และไปเที่ยว อุ๊ก็เคืองนะที่ได้ยิน แต่คนเราไม่มีใครเข้าใจ
ใครจนกว่าจะได้เจอกับตัวเอง เขาตัดสินจากมุมมองคนนอก บางครั้งอารมณ์ก็อยู่เหนือเหตุผล อุ๊ยอมรับว่าไม่อยากกลับเพราะคิดว่าไหน ๆ ก็ทำอะไรให้ดีขึ้นไม่ได้
ก็ทำงาน พ่อจะได้เห็นว่าอุ๊ทำให้ครอบครัวเราสบายขึ้น และต่อแต่นี้ไป อุ๊กับเอจะดูแลแม่เอง
วันที่กลับมาเมืองไทย คิดว่าเราเข้มแข็งขึ้นบ้างแล้วที่จะยอมรับการจากไปของพ่อ แต่พอถึงหน้าบ้านน้ำตาก็ไหลเป็นทางเลย จะให้กลั้นยังไงไหว เพราะภาพที่เห็นหน้าบ้าน
คือกอต้นเบิร์ดใหญ่ คืออุ๊เคยพูดกับพ่อตอนก่อนไปเมกาว่าอยากปลูกต้นเบิร์ดไว้หน้าบ้าน อุ๊ชอบ พ่อใส่ใจแม้เรื่องที่เล็กน้อยที่สุด พ่อรักษาสัญญาเสมอ แม่บอกว่า
ตอนที่พ่อเรื่มป่วยหนัก พ่อก็ยังจะปลูกมันแล้วบอกว่าจะทำให้อุ๊ อุ๊กลับมาจะได้ดีใจ นั่นคิอสิ่งสุดท้ายที่ได้รับจากพ่อ มันไม่มีราคาแต่มีค่าทางจิตใจจัง....
แต่คนเราไม่มีใครดีพร้อมหรอกเนอะ พ่อเราก็มีข้อเสีย รู้ไหมพ่อไม่เคยจำวันเกิดอุ๊กะเอได้เลยนะ ไม่เลยสักปีเดียว จำอายุก็ไม่ได้ เวลาใครถามว่าอุ๊เออายุเท่าไร
พ่อจะตอบผิดตลอด จนพวกเราน้อยใจ และพ่อบอกว่าอย่างไรรู้ไหม พ่อบอกว่าทุกวันที่พ่อได้อยู่กับพวกเราคือวันพิเศษเสมอ เพราะฉะนั้นวันเกิดจึงไม่ได้สำคัญกว่าวัน
อื่น ๆ เลย เราก็รู้ว่าพ่อแก้ตัวนะ แต่คำตอบพ่อน่ารักจนเราหายโกรธได้ทุกที อุ๊รักพ่อค่ะ เสียดายที่ทุกวันนี้ ไม่ว่าจะดีหรือร้าย อุ๊ก็ไม่มีพ่ออยู่ข้าง ๆ เหมือนก่อนอีก อุ๊ก็อยากทำ
วันทุกวันกับคนรอบข้างให้เป็นวันพิเศษเหมือนอย่างที่พ่อทำได้จัง ทุกวันนี้เพื่อนร่วมงานพ่อและทุกคนที่รู้จักพ่อ พอพูดถึงพ่อเขามักจะร้องไห้ เขาว่าพ่อดีกับเขามาก
ถ้าคนเราตายไปแต่ยังมีคนรัก คนนึกถึงก็น่าภูมิใจเนอะ อุ๊ดีใจแทนพ่อและภูมิใจในตัวพ่อค่ะ ถ้าหากตัวอุ๊จะมีความดีอะไรให้น่าภูมิใจได้ มันมาจากหนึ่งในร้อยของพ่อค่ะ
..... ถึงคนที่ได้มาอ่าน ไม่อยากให้ซีเรียสกันนะ แต่เราคิดถึงพ่ออ่ะ ไม่รู้จะไประบายที่ไหนดี ทนอ่านหน่อยนะ ......
Comments (8)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://audi113.spaces.live.com/blog/cns!97C0BCA42220A96C!362.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
