ไม่อยากจะเชื่อว่าฉันไม่ได้เข้ามาเขียนสเปซของตัวเองมาจะปีนึงอยู่แล้ว เรื่องราวในชีวิตเกิดขึ้นมากมาย ร้องไห้แทบบ้าตอนเลิกกับแฟน ดีใจแทบคุมตัวเองไม่อยู่เมือรู้ว่าได้แอร์ และความรู้สึกอีกมากมายที่บอกไม่ถูกเมือรู้ว่าต้องจากบ้านมาไกลถึงจอร์แดน แม่ยิ้มทั้งน้ำตา เพื่อน ๆ เลี้ยงส่งไม่เว้นวัน ทำให้รู้ว่าเรามีคนรักได้ขนาดนี้เลยหรอ ดีใจจัง คุ้มแล้วที่เกิดมาเป็นคน

 

แต่แล้วชีวตก็คือชีวิต มันมักจะมีเรื่องร้าย ๆ ผ่านมามากมายเพื่อให้เราข้ามผ่าน และเรียนรู้โลกสองด้านเสมอ รู้ไหมว่าตั้งแต่มาอยู่จอร์แดนก็เกิดเรื่องไม่เว้นอาทิตย์เลย ไม่ว่าจะคอมเสีย ย้ายบ้าน โดนเจ้าของบ้านจะฟ้องร้องค่าเสียหาย ความเหงาที่เข้ามากล่ำกลาย ทะเลาะกับเพื่อน สูญเสียคนรัก ฯลฯ มันทำให้ฉันคิดถึงบ้านอย่างบอกไม่ถูก แต่ฉันก็ยังอยู่ที่นี่ เพื่อพิสูจน์ตัวเอง และให้เอกับแม่สบายมากขี้น ฉันต้องอดทนกว่านี้

 

เมื่อวานเป็นวันจบคลอสเรียนเซฟตี้ ที่สายการบิน Royal Jordanian ให้ลูกเรือทุกคนเรียนเพื่อมาตรฐานความปลอดภัยในการดูแลผู้โดยสารเมื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน

ฉันตั้งใจเรียนเป็นพิเศษจนฉันได้คะแนนเต็มร้อยหรือไม่ก็เกือบเต็มในทุกครั้ง  ซึ่งผลจากความความตั้งใจนี้ ก็ทำให้ฉันได้คะแนนสูงที่สุดในชั้น ได้รับคำชมจากผู้บริหาร แต่คุณรู้ไหม ฉันไม่ได้อยากเป็นคนเก่งที่สุดหรอกนะ แต่ฉันคำนึงถึงเพียงสองเรื่องคือ ถ้าเกิดเหตุการณ์ร้ายที่ไม่คาดคิดขึ้น ฉันต้องเอาตัวรอดกลับมาเจอแม่ เอ และคนที่ฉันรักให้ได้ เพราะฉันมีเวลาเพียงแค่นาทีครึ่ง เพื่อนำชีวิตตัวเองและผู้โดยสารอีกไม่รู้กี่ร้อยชีวิตออกมาให้ได้อย่างปลอดภัย เพราะเขาอาจเป็นพ่อของใคร แม่ของใครหรือลูกของใคร ยังมีคนที่รักรอเขาอยู่ เหมือนที่มีคนที่รอฉันอยู่ ทุกชีวิตมีค่าเท่ากันทั้งนั้น และพอมาเรียนรู้มากขึ้น ความรู้สึกรับผิดชอบต่องาน ผู้โดยสารยิ่งมีมากขึ้น ฉันถึงเข้าใจว่าทำไมงานแอร์เขาให้เงินเยอะกว่างานอื่น เพราะมันเป็นค่าเสี่ยงชีวิตและค่าจ้างให้รับผิดชอบผู้โดยสารทั้งอำนวยความสะดวกและความปลอดภัย (ขอไว้อาลัยให้เพื่อนผู้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุวันทูโกไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะค่ะ) อีกประการหนึ่งคือ ที่นี่จะให้สิทธิพิเศษต่าง ๆ ตามรหัสอาวุโส คือใครทำงานนานกว่าหรือได้คะแนนสอบมากกว่าก็จะได้รหัสสูงกว่า ฉันจะได้มีโอกาสกลับบ้านบ่อย ๆ อ่ะ คิดถึงคนที่บ้านจะแย่อยู่แล้วววววววววววววว